Petra en café De Zak

Stilzitten is voor haar niet weggelegd. Tijdens het gesprek met Petra de Winter blijkt ze een energieke en magnetische persoonlijkheid te zijn die het hooguit 10 minuten uithoudt om op een kruk te blijven zitten. Haar Engelse Stafford Kenzo probeert het wel, door vooral op je voet te gaan zitten zodat weglopen wat moeilijker wordt.

Sinds 2013 is Petra de beheerster van Dorphuis D’n Ospit in Oudelande en sinds 2015 tevens uitbaatster van Café de Zak. Voorheen maakt het Café onlosmakelijk deel uit van het naastgelegen pension. Nu is het gesplitst en afgelopen januari heeft ze het gekocht.

Toen ze in 2014 met het uitbaten van de “De Zak” begon is er eerst een maand lang verbouwt. Het café ademt echter nog altijd de sfeer van een bruine kroeg, maar zonder de oude mannetjes die al vroeg aan de tap hangen voor een jenevertje. Integendeel, het merendeel van de gasten bestaat uit jonge mensen en ook de activiteiten zijn op hen afgestemd. En de originele pisbakken, gemaakt van oude biervaten, waren er destijds ook niet te vinden.

Alhoewel er ook nog volop gedart kan worden en oudere Ovezandenaren het Café nog altijd weten te vinden.


Petra organiseert graag evenementen maar vooral waar vraag naar is, zoals kort geleden nog de 90s party en het jaarlijkse themafeest. Tijdens de Solexrace zal ze weer aanwezig zijn op het terrein achter De Klomp met een grote tent om alle aanwezigen van de nodige drank te voorzien.

Bij die activiteiten wordt ze geholpen door vrijwilligers. Ze vindt Ovezande een sociaal dorp met veel mensen die zich belangeloos inzetten. Haar binding met Ovezande bestaat dan ook al lang. Haar grootvader was ooit dierenarts op de Bloemstraat.

Binnenkort gaat ze boven de kroeg wonen. Er wordt grondig verbouwd en Petra zelf is er niet vies van om in haar schaarse vrije uurtjes de kwast en hamer te hanteren

Eten kun je niet in “De Zak”, daar waagt Petra zich niet aan maar een bitterbal, kroket of tosti kan natuurlijk altijd. Ze wordt hierin bij gestaan door een drietal jongeren met een beperking. Zowel het Dorpshuis in Oudelande als haar Café zijn een werk-leerbedrijf in het kader van de participatiewet.

Inmiddels hebben ze een vaste werk-leerplaats. Haar broer is er eentje van.

Het terras aan de Hoofdstraat wordt helaas niet veel bezocht. Er schijnt nooit een zonnetje want het ligt permanent in de schaduw. Van de enkele toerist die langs komt moet ze het ook niet echt hebben. Af en toe drinken die een kopje koffie maar meer ook niet.

Toch heeft ze naast dit alles nog een andere grote passie en dat is reizen. Veel heeft ze al gezien van de wereld tijdens haar reizen en waarschijnlijk heeft ze daardoor ook haar open en loyale persoonlijkheid ontwikkeld. Of houdt ze juist van reizen omdat het een persoon is die voor alles open staat? Plannen heeft ze daarom niet, ze ziet wel wat er komt.