De vrolijke meppers

Recreatief badminton

In de gymzaal aan de brede school de zandplaat (ingang oud – Ovezandse weg) wordt er elke donderdag avond badminton gespeeld door een groepje enthousiaste & sportieve mensen. We zijn momenteel met 9 mensen, maar we zouden het leuk vinden als we de groep uit konden breiden.

We spelen van 19.15 uur tot 20.15 uur. Er is geen vaste contributie, de kosten zijn €2,- per keer. Je betaalt alleen als je komt spelen.Ervaring is niet vereist, het is toegankelijk voor iedereen. We hebben een WhatsApp groep waar we met elkaar delen wie er komt badmintonnen.

Kom gerust eens langs om te kijken of het iets voor jou is.

Weer succesvolle Rommelroute

Ondanks de slechte vooruitzichten en veel regen in de rest van Nederland, bleek in Ovezande de regen uit te blijven tijdens de tweede rommelroute. Toch hadden de meeste deelnemers rekening gehouden met een onverwachts buitje en hun spullen in de garage of onder een tent geplaatst. Dat mocht echter de pret niet drukken. Al voor de formele start was het al druk in de straten met kopers. Maar ook de hele dag door mochten de standhouders zich over het algemeen verheugen in de belangstelling van veel bezoekers. De zondag bleek ook een prima dag te zijn om een rommelroute te organiseren. Het grillige weer heeft er waarschijnlijk wel voor gezorgd dat men zich vooral ophield in de kern van het dorp en de standjes buiten de kern wat minder werden bezocht.

Kortom het was weer een geslaagde rommelroute met dank aan de organisatoren. En omdat foto’s  ook nu weer meer zeggen dan woorden weer een kort beeldverslag.

Gemengde gevoelens

Toen Barbara van Dijk gevraagd werd om in het kader van de Open Monumentendagen haar “Wit Arjaentje” open te stellen voor het publiek, maar bezoek aan haar kerkje extra aantrekkelijk te maken, bedacht ze dat er in een kerk in het verleden vooral emoties een belangrijke rol speelden/spelen. Helaas kon ze op oude foto’s niet echt emoties bij de kerkgangers ontwaren. Want het tonen van emoties op een foto was destijds niet wenselijk.

Dus maakte ze maar foto’s van haarzelf met een aantal uitgesproken emoties zoals die van vreugde, verdriet, schaamte en boosheid. Ze vond de foto’s nogal confronterend, maar heeft er toch prachtige panelen van geschilderd die zondag 11 september werden tentoongesteld in het Wit Arjaentje.

Wat ingetogener waren de emoties op de prachtige foto’s van Tineke van der Ven. Met behulp van de Oekraïense tolk van de Gemeente Borsele slaagde ze erin een aantal gevluchte Oekraïense vrouwen met hun kinderen voor de camera te halen. Vooral vrouwen, hun mannen mochten immers het land niet verlaten maar moeten vechten voor hun vaderland. Zij vroeg de vrouwen een tekst te schrijven voor op de foto’s als liefdevolle boodschap aan hun achtergebleven familieleden en hun mooie land. Haar inspanningen hebben prachtige gelaagde foto’s opgeleverd met op de achtergrond de oorlog, dan de foto’s van de vrouwen en hun kinderen met duidelijk gemengde emoties en daar weer boven op de door hen geschreven tekst.

Al met al een tentoonstelling die zeker het bezoeken waard was en een geweldige samenwerking tussen beide kunstenaars.

Niet alleen happen en stappen

Wekenlang werd er op een beetje regen gewacht. Maar dat die regen juist op de dag van “Happen en stappen” met bakken tegelijk uit de hemel zou vallen, was nu ook weer niet de bedoeling. Er moest dus geïmproviseerd worden en de route werd ingekort. Ondanks die maatregelen was er voor de bezoeker voldoende te doen, te zien en vooral te eten. In de kerk zelf was er al lekkers in overvloed, met zelfgebakken taart en heerlijke koekjes en de mogelijkheid om er nu eens achter te komen wat voor smaken er nu precies zijn en of je neus allerlei geuren kan herkennen. En natuurlijk was er een  expositie van door kleine kinderen ingekleurde platen en zelf ontworpen tuinen.

Gelukkig klaarde het weer even na tweeën behoorlijk op en sloten steeds meer mensen zich aan bij de kraampjes die er onderweg bezocht konden worden. Naast de proeverijen moest er vanzelfsprekend ook een bezoek gebracht worden aan de Dorpsmoestuin, waar het tenslotte allemaal om was begonnen, maar ook op de Vlinderidylle werd een uitgebreide toelichting gegeven  door de aanwezige vrijwilligers. Terug bij de kerk konden, de inmiddels volgegeten, bezoekers zich ook nog eens tegoed doen aan de heerlijke wafels en hamburgers die ter plekke werden bereid.

Zelfs de Burgemeester van Borsele was aanwezig, maar dat bleek niet voor de hapjes te zijn. Oprichter en drijvende kracht van de Dorpsmoestuin, Willy Verbeek werd benoemd tot Heer van Borsele en ook nog eens door de voorzitter van de Voedselbank en zijn mede-vrijwilligers van de Dorpstuin in het zonnetje gezet. Die laatsten overhandigde hem een bord voor op de tuin met de mededeling “Tís geen terve-oest Willy” om hem eraan te herinneren dat hij soms nogal hard van stapel loopt.

Tenslotte werden er prijzen uitgereikt aan de winnaars van de kleur-en tekenwedstrijd en kon men onder het genot van een drankje nog even napraten en de nieuwe Heer van Borsele feliciteren.

Een nieuw begin

Pas in 1951 ontving de moeder van Herman een schrijven van de gemeente Alkmaar, waarin werd medegedeeld, dat zij de haar in 1945 afgenomen Nederlandse nationaliteit weer terugkreeg. Dat betekende dat ze eindelijk weer het land uit kon zonder risico te lopen niet meer terug te kunnen. Dit was het sein voor Hermans ouders om die zomervakantie naar Oostenrijk te gaan, zodat de vader van Herman eindelijk kennis zou kunnen maken met de moeder en de rest van de familie van zijn moeder. Herman van Woerkens schrijft erover in zijn één na laatste bijdrage over de geschiedenis van een Oostenrijks meisje in Ovezande in de rubriek geschiedenis